Μαριάννα Παπαμακαρίου: «Προσπάθησα να μην χάσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη δουλειά που αγαπώ πολύ»
Η λαϊκή τραγουδίστρια μίλησε για το τραγούδι που λατρεύει και παραδέχτηκε πως η νύχτα είναι μαγική, αλλά χρειάζεται αγώνα για να επιβιώσεις!
Η Μαριάννα Παπαμακαρίου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή του Action 24 «Αστερόσκονη» και μίλησε στον Νίκο Γρίτση για τη μέχρι τώρα καριέρα που κυνηγάει με πάθος, την εμπειρία της από τις φυλακές όπου πήγε και τραγούδησε και αποκάλυψε εάν ποτέ κάποιος από τη νύχτα την πείραξε! «Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι κάνω καριέρα ή θα κάνω την καριέρα της Πίτσας Παπαδοπούλου, ή όλων αυτών των μεγάλων τραγουδιστριών. Σίγουρα θέλω να μείνει στον χρόνο η φωνή μου, τα τραγούδια μου, η προσπάθειά μου, η διαδρομή μου, γιατί πράγματι από 23 μισό που ήρθα Ελλάδα δεν σταμάτησα ούτε λεπτό να αγωνίζομαι, να τρέχω, να δουλεύω με όλες τις συνθήκες, ό,τι συνέβαινε.
Έπρεπε να τα καταφέρω, έχω σκληραγωγηθεί πάρα πολύ μέσα μου για να τα καταφέρω. Απολαμβάνω αυτό που συμβαίνει τώρα, σαφέστατα, με πολύ κόπο όμως, πολύ μόχθο. Κουράστηκα πάρα πολύ κι εγώ. Εγώ πιστεύω ότι χρειάζεται αυτή η σπίθα. Χρειάζεται ένα εκτόπισμα, ένα πάθος. Το αντιλαμβάνεται ο άλλος, το νιώθει».
«Η μουσική αξίζει σε όλους τους ανθρώπους»
«Εγώ επέμενα να πάω να τραγουδήσω στις φυλακές. Ήθελα να ζήσω και την εμπειρία που έζησε ο Στράτος Διονυσίου όταν έγραφε με τον Μίμη Πλέσσα σε εκείνο τον χώρο. Ήθελα να νιώσω κάτι παραπάνω. Τρομερή εμπειρία. Ήθελα να πάω και σε αυτούς τους ανθρώπους γιατί η μουσική αξίζει σε όλους τους ανθρώπους.
Δεν μπορώ να κρίνω κανέναν άνθρωπο, κανένα αδίκημα, ο Θεός ξέρει μόνο. Εγώ μπορώ να προσφέρω μουσική, μπορώ να απαλύνω λίγο τους λογισμούς που μπορεί να έχουν στο μυαλό τους, να τους κάνω ίσως να σκεφτούν κάτι από τα παλιά τους. Εμένα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Όλοι έχουμε κάνει λάθη, πάθη, αδικήματα… Με ενδιαφέρει η ανθρώπινη κατ’ εικόνα που λέμε, του Χριστού».
«Δεν έχω παραστρατήσει ποτέ στη ζωή μου»
«Δεν με έχει ενοχλήσει άνθρωπος, δεν έχω παραστρατήσει ποτέ στη ζωή μου, δεν έχω πάθει τίποτα. Όσοι με ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά πώς ζω. Προσπάθησα πολλά χρόνια να μην χάσω κι εγώ τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη δουλειά που κάνω, που αγαπώ τόσο πολύ και νιώθω τόσο γεννημένη για αυτή τη δουλειά. Δηλαδή είμαι τόσο σκληροπυρηνική να τολμήσω να πω. Δεν με πληγώνει τίποτα πια και κανένας. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Πραγματικά είναι σαν να βάζω ταχύτητες και απλά προχωράω μπροστά στη ζωή μου και δέχομαι τα πάντα. Και αυτό που λέω σε όλους είναι, δεν πειράζει, προχωράμε παρακάτω. Βρεγμένο ήταν το μαξιλάρι μου μέχρι και πριν λίγα χρόνια. Στέγνωσε. Η νύχτα είναι όμορφη, είναι μαγική, αλλά χρειάζεται αγώνα για να επιβιώσεις».
